Emmeloord, 8 juli 2026 |
Asiel of asfalt
Rijkswaterstaat berichtte recent dat zij stopt met het herstel van wegen en bruggen in het noorden van Nederland, ook in de Noordoostpolder. Reden: het geld is op. Nadat de pot voor de Lelylijn is geplunderd ten gunste van de Nedersaksenlijn en een fatsoenlijke compensatie voor de aardbevingsschade voor de Groningers maar tergend langzaam en mondjesmaat van de grond komt, krijgen we nu dit weer.
Het minderheidskabinet van Rob Jetten laat ons weten dat er geen geld meer is voor fatsoenlijk onderhoud van wegen en bruggen. En dat terwijl er 20 miljard euro wordt vrijgemaakt om Nederland te 'vergroenen' en de veestapel te halveren. Dat was de oude hobby van D66-boerenhater Tjeerd de Groot en VVD-stikstofbestrijdster Christiane van der Wal. Weet u nog? Beiden hebben een veilig heenkomen gezocht en zijn nu verdwenen in de anonimiteit van de belangenbehartiging. Zo gaat dat. 'Na hen de zondvloed.' Al die duizenden gezinnen die zij jarenlang nodeloos in onzekerheid hebben gestort, raken hen totaal niet. Dat is meedogenloos vluchtgedrag.
Geld
Het
is natuurlijk onzin dat het geld op is. Het geld in Nederland, en zeker in de
EU, is namelijk nooit op. Het is alleen op als het aankomt op prioriteiten. En
daar hoort het noorden niet bij. De
EU-begroting wordt naar verluidt in de komende jaren verdubbeld naar 2.000
miljard (!) euro. Voor Nederland betekent dat vele miljarden extra naar
Brussel. Daarbovenop wordt nog eens 19 miljard euro per jaar gereserveerd voor
wapens, op dringend verzoek van Donald T. (alweer een Donald ...). Dat komt er
gewoon. Geen probleem. Een miljard extra voor asiel? Dat komt er ook gewoon.
De
klos
De
woordspeling 'asiel of asfalt' is natuurlijk toeval, maar toch. De
asielproblematiek zou moeten worden opgelost door het Asiel- en Migratiepact
dat de EU deze week sloot. Dat gelooft natuurlijk niemand, gezien de ervaringen
binnen de EU in de afgelopen tien tot vijftien jaar. Een kwart van de EU-landen
doet sowieso niet mee.
De 'asielindustrie' zal bovendien wel zorgen voor enorme vertraging, omdat het pact haar verdienmodel aantast. Dat zal zo doorgaan totdat een vermoeide asielminister uiteindelijk ontmoedigd het hoofd buigt. Zo zal het gaan totdat het echte probleem wordt aangepakt: de instroom. Het noorden is van dit wanbeleid opnieuw de klos en wordt gebruikt als kop van jut. Wel meer asiel, geen asfalt. Het is de plicht van de overheid om te blijven investeren in asfalt en in het fatsoenlijke onderhoud van onze infrastructuur. Daarnaast moeten de kosten van asiel drastisch worden verlaagd. De dure Spreidingswet is de oorzaak van alweer een maatschappelijke tegenstelling. Burgemeesters dienen de wet te volgen; laat daar geen misverstand over bestaan. Maar de burger is het zat en vroeg of laat zal zich dat wreken. En dan krijgt diezelfde burger, wij dus, de schuld. Maar zo is het natuurlijk niet. Het draagvlak voor het kabinet-Jetten, nog maar net bezig, is nu al lager dan dat van het kabinet-Schoof. Er moet toch érgens een bel gaan rinkelen...
Gemeente
versus overheid
De
overheid schuift haar eigen falen om de instroom te beperken nu door naar de
gemeenten. Met de belofte dat het allemaal beter wordt als zij maar braaf
luisteren. Ze krijgen er een zak geld bij, als zoethoudertje. Maar
het geld was toch op? Wie houdt hier nu wie voor de gek? Het
is duidelijk dat onze minister van Asiel, Bart van den Brink, is opgezadeld met
een onmogelijke taak. De arme man kon natuurlijk niet anders. Weigeren zou ten
koste gaan van zijn politieke toekomst. Alles beter dan dat ... toch? Maar
het zet andermaal de verhoudingen in Nederland nodeloos op scherp. Ik
leerde vroeger al van mijn docent bestuurskunde op Nyenrode dat als je een rond
balletje door een vierkant gat probeert te duwen, de kans dat dat lukt heel
klein is. En
als het na veel wrikken uiteindelijk toch lukt, worden zowel het balletje als
het gat ernstig beschadigd.
Dat is wat er nu gebeurt.
Peter N. Blauw