Nederland is de controle kwijt en het asielsysteem bewijst het elke dag.
Emmeloord, 12 februari 2026 | Nederland is de regie kwijt. Niet een beetje, maar totaal. De asielketen is veranderd in een systeem dat niet meer draait om bescherming, maar om eindeloos rekken, doorschuiven en wegkijken. De overheid staat erbij, kijkt ernaar en laat het gebeuren. Ondertussen loopt het land vast en hebben vele inwoners geen vertrouwen meer in de landelijke en lokale politiek door de laksheid op dit thema. Verschuilen achter Europa, wetgeving etc. Lariekoek! Nu de regering faalt in het handhaven op het Dublin akkoord zijn de consequenties niet te overzien. Zo ook de moordenaar van het Amsterdamse meisje Lisa. Deze zat in asielprocedure in Duitsland. Wat deed hij dan überhaupt in Nederland? Een tweede aanvraag...?
Er is nog een tweede waarheid. Een waarheid die Den Haag liever inslikt: niet iedereen die hier namelijk aanklopt, is een vluchteling. Echte vluchtelingen, mensen die vervolgd worden vanwege hun overtuiging, religie, geaardheid of afkomst, verdienen bescherming. Mensen die vluchten voor oorlog of marteling ook. Maar er is een groeiende stroom uit landen die Nederland zelf als veilig bestempelt. Veelal personen met een islamitische culturele achtergrond melden zich voor een procedure. Lieden uit een islamitische wereld die veelal ook de westelijke cultuur verketteren en ja, daar zitten veelal economische migranten tussen die simpelweg betere kansen zoeken.
Dat is begrijpelijk, maar het hoort niet thuis in een procedure die bedoeld is voor bescherming. Toch behandelt Nederland al deze groepen alsof ze identiek zijn. Het gevolg laat zich raden: de IND loopt vast, opvanglocaties puilen uit en gemeenten worden gedwongen tot noodopvang waar niemand om heeft gevraagd. De spreidingswet van de overheid haalt de druk van de doorstroom-procedure waardoor nóg meer lieden de procedure in kunnen. Vreemd toch….dat Denemarken een erkenningspercentage kent van rond de 20%? In Nederland bedraagt dat 40% van de aanvragen.
Maar het echte probleem is nóg pijnlijker: het systeem heeft geen rem. Zelfs wanneer een aanvraag juridisch kansloos is, kan het traject tóch maanden of jaren doorgaan. Herhaalde aanvragen, voorlopige voorzieningen, beroepsprocedures, het stapelt zich op. Niet omdat er nieuwe feiten zijn, maar omdat het kán. Omdat de overheid weigert te zeggen: hier stopt het.
Dat is geen misbruik door individuen. Dat is een overheid die misbruik mogelijk maakt van haar eigen opgetuigde systeem. Ondertussen werkt de IND met structurele ondercapaciteit en verouderde systemen. En dat terwijl er al ruim 5.500 mensen werken in deze keten waaronder 3.000 belast met de aanvraagverwerking.
Elke piek in de instroom leidt direct tot nieuwe achterstanden. Digitalisering loopt achter, dossiers worden inefficiënt verwerkt en ketenpartners werken langs elkaar heen. De politiek reageert voorspelbaar: crisismaatregelen, noodopvang, tijdelijke lapmiddelen. Maar structurele keuzes? Die blijven uit.
De gevolgen zijn overal zichtbaar. Buurtbewoners voelen zich overvallen. Gemeenten raken overbelast. De rechtspraak wordt verstopt met zaken die nooit zo ver hadden mogen komen. En de belastingbetaler draait op voor een keten die al jaren piept en kraakt.
Die kosten zijn tussen € 30.000 – € 35.000 per asielzoeker per jaar. De totale kostenpost van de asielindustrie in Nederland bedraagt tussen de € 5,5 miljard tot € 7 miljard per jaar! Ja u leest het goed….per jaar! Ik schrijf het even voor u uit….. 7.000.000.000 miljoen! Maar om goede zorg in de Noordoostpolder op peil te houden zoals bijvoorbeeld een SEH is blijkbaar geen geld! Een andere 'potje' zeg maar.
Het is tijd voor een koerswijziging die past bij een rechts perspectief: orde, duidelijkheid en handhaving. Niet nog meer noodverbanden, maar structurele keuzes.
Nederland moet eindelijk durven zeggen: We gaan kansrijke zaken snel behandelen en we gaan kansarme zaken net zo snel afwijzen. En daarna is het klaar. Geen eindeloze rondes meer. Geen juridisch doolhof zonder einde. Geen systeem dat zichzelf laat gijzelen.
Een overheid die haar eigen wettelijke termijnen niet haalt, verliest haar legitimiteit. Een samenleving die ziet dat het systeem niet werkt, verliest vertrouwen. En mensen die wél bescherming nodig hebben, worden onnodig lang in onzekerheid gehouden.
De asielprocedure is een fundament van de rechtsstaat — en fundamenten moet je niet blijven oplappen. Die moet je herstellen. Hard, helder en zonder excuses.
Berthoo Lammers
Februari 2026